آریــــن نفــــــس مامان و بابا

سلام وروجک مامان ببخشید که انقدر دیر آپ میکنم ... ماشالا شما انقدر شیطونی که دیگه برای من تو روز انرژی نمیزاری   دیگه زیاد وقت نمیکنم بیام نت ... ه   خداروشکر از اون موقع که از مشهد اومدیم اشتهات خیلی خوب شده ... قشنگ 3 وعده غذای اصلیتو میخوری ... شیر پاستوریزه اصلا دوست نداری ... اما چندوقته که نوشیدنیه دنت دوست داری میخوری ... به آبمیوه پاکتی هم خیلی علاقه داری ... اما من دوست ندارم بهت زیاد بدم ...   پفیلا ، چوب شور ، بستنی و آلوچه خیلی دوست داری ...دنت هم معمولا 1 روز در میان میخوری ... یه مدت صبحانه خامه خیلی دوست داشتی تا میگفتم صبحانه چی میخوری میگفتی ( آمه ) ... جدیا دیگه دوست نداری گیر ...

سلام پسرم گلم ... عشقم از امام رضا خواسته بودم ایشالا صحیح و سالم بدنیا بیای باهم بریم مشهد ... و بالاخره قسمت شد و رفتیم  ... قرار بود سه تایی بریم ولی مامانی ( مامان بابایی ) زن عمو و دختر عمو بابایی و مامان بزرگ و یه عمو بابایی که مجرده باهامون اومد .... من به خاطر شما دوست داشتم با هواپیما برم ... اما نشد چون از قبل بلیط قطار گرفته بودن و مجبور شدیم ما هم با قطار بریم ... روز قبلشم شما رو برده بودم دکتر برای چکاب ... چون چند روز بود خیلی بی اشتها شده بودی ... دکتر معاینه کرد و گفت 38 درجه تب داری واییییییییییییی من خیلی ناراحت شدم ... کلی بهت دارو داد و گفت اگه میرم مسافرت خیلی مواظبت باشم .... همونجا از رفتن به مشهد پ...

عشق مامان چند روز بود دیگه زده بود به سرم موهاتو یه کم کوتاه کنم .... هر کی میگفت کوتاه کن من میگفتم نمیخوام بزنم دوست دارم بلند باشه موهات .... اما دیگه دیدم مدل موهات بهم ریخته .... یه روز خاله بابا حمید اومده بود خونمون ... شما خواب بودی وقتی بیدار شدی مدل موهات خیلی بدجور شده بود ... خاله اعظم گفت برو قیچی و شونشو بیار من موهاشو کوتاه کنم  شمارو بردیم گذاشتیم تو حموم مثل آقاها نشسته بودی تکون نمیخوری ...خاله هم یه کم موهاتو کوتاه کرد... خیلی جیگر شدی عسلم           ...

بهم گفتند ( پدرت ) را در یک جمله توصیف کن، هر چه فکر کردم نتوانستم ... نوشتن خوبی هایت جمله ای نیست دفتر هزار برگ میخواهد ... فقط در یک جمله گفتم خدا را شکر که دارمــــت ... دوست دارم بهترین بابای دنیا ....       من نمی فهمم چرا هیچ کس نمینویسد از مردهـــــا !! از چشم ها و شانه ها و دستهایشان ... از آغوشـــشان ... از عطر تنـــشان ... از صدایشــــان ... پـــررو میشـــوند ؟؟؟؟؟ خب بشوند ... مگر خود ما با هر دوستت دارمی تا آسمان نرفته ایم ؟؟؟ مگر ما به اتکاء همین دست ها ، همین نگاه ها ، همین آغوشها ، در بزنگهای زندگی سرپا نما...